Świt obudził mnie dziś wcześniej niż rozsądek przewidywał…

Świat jeszcze śpi — a ja już zdążyłam wygrać z budzikiem, lenistwem i własną ochotą, żeby jednak zostać pod kołdrą i udawać roślinę doniczkową…

Zaparzyłam kawę…taką poranną, ceremonialną, co pachnie jak obietnica, że jednak dam radę…

I nagle znalazłam się w tej magicznej szczelinie między nocą a dniem —gdzie cisza jeszcze mruga zaspanymi powiekami,a poranek dopiero kręci się w drzwiach, szukając swoich kapci…

I w tej ciszy…jest spokój…

Taki prawdziwy, taki co siada obok i szeptem mówi:

„Hej, zobacz… to jest Twój moment…

Nikt nic nie chce, nikt nie dzwoni,

nawet problemy zaspały.”

Jak ja to kocham…

Ten stan, gdy nawet czas mówi:

„Dobra, dobra… wypij najpierw kawę, potem zaczniemy się toczyć.”

Poranki są mądrzejsze niż nam się wydaje —bo uczą, że zanim świat się obudzi i zacznie warczeć,

warto znaleźć choć jedną chwilę, w której serce oddycha spokojniej

niż ekspres do kawy…

I to jest, proszę Państwa,najbardziej luksusowy moment dnia — wersja premium, bez dopłaty…

Pięknego poranka kochani…

Autor W każdej ciszy  najgłośniej słychać milczenie.

Foto pinterest