Wilk siedzi na skraju lasu. Oczy czerwone od nocy i przemyśleń.

Widział farmy ludzi, widział miasta – wszystkie takie same. Z pozoru wolne, a w rzeczywistości ciasne jak kurniki.

Czerwony Kapturek wędruje ścieżką, uśmiechnięta, koszyk w ręku. Świat mówi jej:

— Jesteś wolna.

Wilk mruczy:

— Fikcja. Wszystko jest iluzją.

Ludzie chodzą w swoich rutynach jak kury po grzędzie. Pieją koguty „wolność!”, a same kurczą się pod ciężarem oczekiwań.

Wypuszczani na wybieg, karmieni obietnicami, a ich skrzydła są już skrępowane.

— Ziarna, ziarna, więcej ziarna! — krzyczą w myślach kurczaki, nie wiedząc, że wolność kosztuje więcej niż codzienny chleb.

Wilk patrzy. Nie biegnie z nimi, nie pieje jak kogut, nie szuka złudnej wolności w cudzych rękach. On zna prawdę:

— Wolność nie jest ziarniem do zebrania. Wolność jest cieniem, którego nie sprzedasz.

Czerwony Kapturek kroczy dalej, uśmiechając się do złudzeń.

Wilk wstaje, wciąga powietrze, czuje wiatr w sierści.

— Ludzie wierzą, że są panami swojego losu. Nie wiedzą, że są więźniami własnych obaw i cudzych zasad.

Las szumi, bagna szemrzą. Wilk wyje do nocy, a echo niesie prawdę:

— Wolność jest w tym, czego nie można kupić. Wolność jest w odwadze, by odejść z farmy, zanim ziarno stanie się łańcuchem.

I Kapturek idzie dalej, a wilk zostaje, strażnik instynktu i świadomości, który wie, że jedynym, czego nikt nie odbierze, jest prawda widziana oczami samotnego drapieżnika.

Piona! 👊

  — Wilk.