Czy wystarczy nam siły do walki, pytają mnie w komentarzach? Wystarczy. Ale nie tej siły, co się mierzy w mięśniach, liczbach i decybelach. Wystarczy tej, która drzemie w trzewiach, co w nocy każe nie spać, a za dnia podnosi z kolan. Siła, która nie potrzebuje rozkazu ani pozwolenia. To nie pięść. To spojrzenie. Głębokie, ciche, pewne. Bo ludzie zapomnieli. O tym, że świat się im nie przydarza. Że nie są liściem targanym przez wichry cudzych decyzji. Zapomnieli, że tworzą. Słowem. Myślą. Wyborami. Tym, czemu dają uwagę, a czemu pozwalają umrzeć z głodu. A kiedy to sobie przypomną — choćby jeden z tysiąca — wtedy stary rytm znów się obudzi. Nie trzeba krzyku. Nie trzeba krwi. Trzeba ciszy, która nie klęka. Trzeba odwrócić wzrok od teatru lęku, od scenariuszy strachu i zacząć nie grać. Nie tworzyć im tła. Nie podtrzymywać ich iluzji. Bo wiesz… Kiedy człowiek przestaje im kreować rzeczywistość — to ona się sypie. Jak maska zrobiona z mrozu, gdy przychodzi wiosna. Oni są tylko odbiciem. I ich świat żyje, bo my go zasilamy uwagą. A czy tu leje się krew? Nie. Tu nie ma krwi. Tu jest decyzja. Tu jest ten moment, gdy wstajesz od stołu, zostawiasz pionki i mówisz: "Już nie gram." Tu się nie rzuca kamieniem. Tu się rzuca milczeniem. Tu się nie walczy — tu się pamięta. Ja — samotny wilk z lasu, bagien i pradawnej kuźni — wiem jedno: Że kiedy iskra wraca do ognia, to nie trzeba tłumu, by ogrzać noc. Wystarczy jeden płomień, który wie, że jest ogniem. Więc nie pytaj już, czy wystarczy nam siły. Zacznij ją sobie przypominać. Wilk
2 października - Międzynarodowy Dzień bez Przemocy. Nie krzywdź. Nie bij. Nie poniżaj. Nie lekceważ. Nie olewaj. Nie dawaj "klapsów". Nie poniewieraj. Nie odpychaj. Nie udawaj. Nie miej pretensji, że istnieje. Nie miej żalu, że zmieni twoje życie... Kochaj. Przytulaj. Zrozum. Bądź wyrozumiały. Kochaj, bo jest bezbronne. Bo uczy się życia. Bo traktuje cię jak cały świat, który ledwo co ogarnia... 💚💛🧡❤💛💜💙💜 Kochaj... Bo przykład idzie z góry 😉! ~ Misss G
Pewien mężczyzna zaczął opowiadać: Gdy moja żona spała obok mnie, któregoś wieczoru dostałem powiadomienie z facebooka... jakaś dziewczyna wysłała mi zaproszenie do znajomych na fb. Pomyślałem więc, że zobaczę kto to jest... Wysłałem jej wiadomość z pytaniem: "kim jesteś, znamy się?" Odpowiedziała: "Hej to ja, nie pamiętasz mnie? Słyszałam, że ożeniłeś się". Pisaliśmy przez jakiś czas i w pewnym momencie napisała... " wiesz, wiem nie powinnam tego pisać, ale ja wciąż tęsknię za Tobą". To była dziewczyna z przeszłości. Była piękną kobietą, przez jakiś czas byliśmy blisko. Zmieniła się, ale wciąż mogła zachwycać. Zamknąłem czat, moja żona spała. Co miałem odpisać? Spojrzałem na moje Kochanie, spała mocno po wyczerpującym dniu. Kiedy na nią patrzyłem, pomyślałem - śpi tak spokojnie i bezpiecznie. 🌿 Czasem się na mnie denerwuje, czasem ma nas wszystkich dość. Czasem ja mam jej dość... ;) Wszystkie te myśli przyszły mi do głowy, więc podniosłem telefon i nacisnąłem "BLOK”. Odwróciłem się twarzą do niej i zasnąłem obok niej, ponieważ jestem mężczyzną, który nie oszukuje swojej żony i nie rozbija rodziny... ❤️ - Lejdis w swiecie.
Na początku wszystko było „razem”. Razem gotowaliśmy, razem spaliśmy, razem planowaliśmy przyszłość, nawet jeśli sprowadzało się do tego, co zjemy na kolację i gdzie pojedziemy w weekend. Wtedy to wystarczało. Z czasem to „razem” jakoś się rozciągnęło. Zrobiło się więcej „ja” i „ty”, mniej „my”. On zostawał dłużej w pracy. Ja dłużej patrzyłam w sufit, zanim zasnęłam. On przestał się dopytywać, kiedy mówiłam „nic mi nie jest”. A ja przestałam oczekiwać, że usiądzie i powie: „Wiem, że coś jest”. To nie było wielkie pęknięcie. Nie było zdrady, nie było dramatu. Po prostu miłość zgasła… po cichu. Jak światło w pokoju, w którym nikt już nie wchodzi. Zaczęłam czuć się samotna obok niego. Nie dlatego, że mnie ignorował. Ale dlatego, że przestał widzieć moje zmęczenie. Nie zauważał, że codziennie się staram. Że odpuszczam swoje potrzeby, żeby nie psuć nastroju. Że słucham jego narzekań, ale kiedy próbuję mówić o sobie, robi się cicho. Albo niewygodnie. Zaczęłam czuć, że kocham za dwoje. I że im bardziej się staram, tym bardziej go nie ma. A potem przyszedł moment, który zmienia wszystko. Nie krzyk. Nie zdrada. Nie płacz. Tylko zwykły poranek. Kiedy robiłam kawę, on był w łazience. I nagle pomyślałam: „Gdyby dziś odszedł, nie miałabym siły go zatrzymać.” Wtedy zrozumiałam, że już mnie tam nie ma. A jeśli mnie tam nie ma — to nie ma też nas. Nie musimy czekać, aż będzie bardzo źle, żeby odejść. Czasem wystarczy zauważyć, że już nie żyjemy, tylko trwamy. Że uczucie, które miało być domem, stało się przystankiem. A my stoimy tam, każdego dnia, z walizką w sercu, której nikt nie chce już otwierać. Nie czekaj, aż ktoś zauważy, że znikasz. Zacznij wracać do siebie. Bo jeśli ty siebie nie wybierzesz — nikt inny tego nie zrobi. Weź mnie. Tu i teraz.
Przestała czekać na mnie po pracy. Kiedyś wychodziła na korytarz, przytulała, mówiła bez końca. A teraz - cisza. Wchodzę, a ona siedzi cicho z telefonem albo książką. Nie złości się. Nie pyta. Po prostu... jakby oduczyła się być blisko. Złościłem się. Myślałem, że jej przeszło. Albo, że kogoś znalazła. Aż pewnej nocy obudziłem się, a ona siedzi po cichu w kuchni, piję herbatę i płacze. Nie ze złości. Z przemęczenia. Z samotności obok mnie. Nie wiedziałem jak ją odzyskać. Zacząłem od małych rzeczy. Słuchałem. Przynosiłem kawę. Pisałem do niej w ciągu dnia, jakbym dopiero co zaczął się z nią spotykać. Przestałem traktować ją jak coś oczywistego. Ożywała powoli. Na początku uśmiechała się nieśmiało. Potem przytuliła mnie, jak kiedyś - mocno, z duszą. I nagle zrozumiałem: ona nadal jest moja. Po prostu zbyt długo czuła się obca. Weź mnie. Tu i teraz.
Julia Roberts powiedziała kiedyś: "Pozwól rzeczom się rozpadać, przestań starać się je naprawiać. Pozwól ludziom się złościć, pozwól im cię krytykować - ich reakcje nie są twoim problemem. To, co ma odejść, odejdzie, a to, co ma zostać, pozostanie. To, co odchodzi, robi miejsce na coś nowego. Nie trzymaj się kurczowo tego, co już nie powinno być. Zaufaj, że zawsze czeka na ciebie coś dobrego, jeśli pozwolisz odejść temu, co już nie należy do twojego życia."
"Drzwi są otwarte. Tam są wasze kierunki." Wiesz, przyszedł taki dzień, że stanąłem w drzwiach własnego życia i spojrzałem wstecz. Za mną pełno ludzi, sytuacji, schematów. Niektórzy byli tam od zawsze – znajomi, „przyjaciele”, rodzina, niby bliscy. Ale wiesz co? To nie byli pasażerowie. To byli pasażerowie na gapę. Bez biletu, bez szacunku, za to z pełnymi torbami oczekiwań i żalów. Zrozumiałem jedno – dopóki nie pokażę im kierunku na wyjście, będę stał w miejscu. Zmęczony. Wyssany. Bez przestrzeni na siebie. Bo jak kurwa masz iść do przodu, skoro ciągle ktoś Ci siedzi na plecach i gada Ci do ucha, że jesteś „winny”, „zobowiązany”, „powinieneś”? Więc zrobiłem to, co widać na zdjęciu. Stanąłem i pokazałem palcem: „Drzwi są tam. Wypierdalać.” Nie z nienawiści. Z miłości – do siebie. Bo to moje życie. Mój dom. Mój spokój. I teraz pilnuję tych drzwi. Nie każdy ma klucz. Nie każdy jest mile widziany. Nie każdy zostaje. Jeśli i Ty czujesz, że tkwisz wśród ludzi, którzy tylko ciągną Cię w dół – stań dziś w swoich drzwiach. I zdecyduj. Czy chcesz nadal być kurwa hotelarzem dla dram i pasożytów, czy może w końcu gospodarzem własnego życia? Ty wybierasz. - Adwokat Diabła
Zanim coś powiedziałam, analizowałam: „Czy to go zdenerwuje?” „Czy zrozumie mnie źle?” „Czy znowu będzie krzyczał?” Zaczęłam mówić mniej. Czasem – wcale. Bo cena za bycie szczerą była zbyt wysoka. To nie była rozmowa. To był tor przeszkód. Miłość nie polega na strachu przed własnym głosem. W zdrowym związku możesz mówić – nawet trudne rzeczy. Jeśli boisz się mówić, boisz się być sobą, to nie jest miłość. To więzienie. I masz prawo z niego wyjść. - Kobieta Zwykła
Kiedyś siedziałem w aucie, które kosztowało mnie trzy lata życia. Lepsze fotele niż w moim własnym salonie, lakier tak błyszczący, że można się w nim przejrzeć. Patrzyłem na nie i czułem się... pusty jak skarpetka po wypłacie. Z boku wyglądało, że mam wszystko – dobra praca, ciuchy, zegarek, jakieś tam "znajomości". A w środku? Kurwa, w środku nie miałem nic. Ani spokoju, ani bliskości, ani nawet energii, żeby rano wstać z łóżka z uśmiechem. Bo wszystko, co robiłem, robiłem po to, żeby "jakoś wyglądać", żeby nikt nie pomyślał, że jestem nikim. I któregoś dnia – nie wiem, co to było, może jedno spojrzenie w lustro za dużo – zrozumiałem, że to wszystko to był teatr dla ludzi, których nawet nie lubię. Że wygląd? Pff. Można być chujem w garniturze i złotym zegarku. Że auto? Stoi na parkingu i gnije, kiedy Ty siedzisz sam w domu. Że mieszkanie? Sterylne i ciche jak kostnica. Że wakacje? Zdjęcia fajne, ale co z tego, skoro nie masz z kim dzielić wspomnień? I wtedy, nagle, jebło mnie to między oczy – że największy luksus, jaki możesz mieć, to człowiek. Jeden, prawdziwy. Ktoś, kto widzi Cię brudnego, zmęczonego, bez energii i dalej mówi: „Chodź, zrobię Ci herbatę”. Albo: „Nie pierdol, damy radę”. Ktoś, kto nie pyta, czy masz kasę, ale czy masz siłę. Ktoś, kto nie chce z Tobą jechać na Bali, tylko pójść na spacer po osiedlu, trzymając Cię za rękę. Ktoś, kto śmieje się z Tobą z tych samych głupot i przytula Cię, gdy świat wali Ci się na głowę. I wtedy zaczynasz inaczej myśleć. Inaczej wybierać. Przestajesz tracić czas na znajomości, które nic nie wnoszą. Przestajesz walczyć o uwagę ludzi, których nie obchodzi nawet, jak masz na imię. Przestajesz próbować być „kimś”. Zaczynasz po prostu być. I to wystarczy. Bo jak masz obok siebie kogoś, kto Cię kocha – takiego, jakim jesteś – to masz wszystko. Nieważne, czy jeździcie tramwajem, czy Bentleyem. Nieważne, czy mieszkacie w kawalerce, czy willi. Ważne, że jesteście razem. I że możesz powiedzieć: „Kurwa, warto było się pogubić, żeby się potem odnaleźć właśnie tutaj. Z Tobą.” - adwokat diabła
W dojrzałym związku pojawia się spokój, pewność i duma z partnera. Z tego, co on robi, jaki jest, co mówi. Pojawia się wtedy we mnie pewien niezwykły rodzaj wibracji: to jest mój człowiek. Ten, o którym można marzyć, jest mój. Pierwsza namiętność przemienia się w coś, co nazwałabym ciepłem, przywiązaniem i uspokojeniem, poczuciem bezpieczeństwa i przyjemnością. On jest tylko dla mnie, ja tylko dla niego. -Magdalena Cielecka Weź mnie. Tu i teraz.
Mówiłam sobie: „Wytrzymam. Dla dzieci” Nie będą miały rozwiedzionych rodziców. Będą miały pełną rodzinę. Tylko że… to nie była rodzina. To był teatr krzyku i ciszy. Dzieci widziały moje łzy. Słyszały, jak na mnie wrzeszczy. I uczyły się, że tak wygląda miłość. Aż w końcu powiedziałam: dość. Bo nie chcę, żeby moje dziecko kojarzyło dom z lękiem. Lepiej być samotną matką niż złą parą. Lepiej pokazać odwagę niż nauczyć strachu. Nie zostawaj dla dzieci. Odchodź dla nich. - Kobieta Zwykła
Paradoks? Najbardziej samotna czułam się wtedy, gdy spał obok. Fizycznie obecny. Emocjonalnie – nieosiągalny. Nie było rozmów. Tylko monologi. Nie było wsparcia. Tylko krytyka. Nie było bliskości. Tylko obowiązki. I choć byłam „w związku” – czułam się jak duch. Samotność obok drugiego człowieka boli najbardziej. Bo patrzysz na niego i wiesz, że tam nikogo już nie ma. Jeśli czujesz się samotna przy kimś, kto powinien być twoim oparciem, to nie twoja wina. To znak, że jesteś z kimś, kto nie umie być partnerem. Zasługujesz na obecność. Nie tylko ciało. Prawdziwą obecność. - Kobieta Zwykła
" Świat to w ogóle oszalał. Wartości się odwróciły. Związki są na chwilę. Rozmowy zastąpił pusty seks. Brakuje czułości, miłości, a i przyjaźń - marna taka. Coś za coś. Albo "nie mam czasu". Złe wybory, niepoukładane w głowie. Główne marzenie - kasa. Napić się. Zaliczyć. Być gwiazdą w Internecie. Zabłysnąć, bo goła dupa w modzie. Zabłysnąć, bo trzeba metkę pokazać światu. O zajebistości nie mówi już dobry gest, nie mówią usta. Zajebistość mierzy się stanem konta i tym, kto od ciebie lepszy. Kto ma więcej. Kto da więcej. To smutne. " - Kaja Kowalewska „Gwiazdy z papieru”
Gdy pięści stają się tarczą przed bólem Sporty walki mogą być piękną pasją, ale czasem stają się czymś zupełnie innym – sposobem na ucieczkę od tego, co boli nas w środku. Podobnie jak niektórzy sięgają po alkohol, pracę bez końca czy inne formy zagłuszania emocji, tak inni znajdują schronienie w sali treningowej. To nie przypadek, że wybieramy akurat walkę. Ring czy mata to jedno z niewielu miejsc, gdzie możemy bezpiecznie wypuścić z siebie całą złość, frustrację i bezradność, które nosimy w sobie na co dzień. Każdy trening staje się swoistym rytuałem – pot i zmęczenie fizyczne pomagają zapomnieć o tym, co naprawdę nas boli. Pasja czy maska? Warto zadać sobie pytanie: dlaczego trenuję? Jeśli chodzi o rozwój, doskonalenie techniki, radość z ruchu – wspaniale. Ale jeśli w głębi duszy chcemy, żeby inni się nas bali, żeby widzieli w nas kogoś groźnego i nietykalnego – to sygnał, że może chodzić o coś więcej. Często za potrzebą bycia "twardym" kryją się dziecięce rany. Szczególnie dotkliwe ślady zostawia dorastanie z toksycznym ojcem – tym, którego dziecko się bało, przed którym trzeba było się kulić, uciekać lub stawać się niewidzialnym. Ojcem, który zamiast dawać poczucie bezpieczeństwa, sam był źródłem zagrożenia. Dziecko, które żyło w ciągłym napięciu, nie wiedząc, kiedy spadnie na nie gniew czy agresja rodzica, jako dorosły może próbować stworzyć przeciwny obraz siebie – silnego, niezniszczalnego wojownika. To jakby wewnętrzne dziecko mówiło: "Teraz już nikt mnie nie skrzywdzi, bo jestem groźny. Już nigdy nie będę bezradny jak wtedy, gdy tata..." Cień ojca na macie Każdy trening może być nieświadomą próbą przepisania historii. Tym razem to ja jestem silny, to ja zadaję ciosy, to ja kontroluję sytuację. Sala treningowa staje się sceną, na której rozgrywamy stare dramaty – tylko teraz w innej roli. Nie jesteśmy już bezradnym dzieckiem, ale wojownikiem, którego nikt nie pokona. Paradoksalnie, trenując walkę, możemy nieświadomie stawać się podobni do tego, kogo się baliśmy. Powtarzamy wzorzec siły przez dominację, kontroli przez wzbudzanie respektu czy strachu. Siła, która staje się więzieniem Problem pojawia się, gdy ta zbroja staje się naszym jedynym ubraniem. Człowiek, który zawsze musi być silny i twardy, często nie potrafi pokazać swojej delikatnej strony – być czuły, wrażliwy, czasem po prostu zmęczony czy smutny. A przecież to też część nas, równie ważna jak siła. Ta twarda skorupa, która miała nas chronić, paradoksalnie odcina nas od bliskich relacji. Trudno być blisko z kimś, kto zawsze ma założoną maskę wojownika. Prawdziwa siła Największa przemiana przychodzi wtedy, gdy zaczynamy dostrzegać te mechanizmy. Gdy rozumiemy, że prawdziwa siła to nie tylko umiejętność walki, ale też odwaga bycia wrażliwym. To połączenie mocy z delikatnością, umiejętności obrony z umiejętnością otwierania się na innych. Przełomem może być moment, gdy zdamy sobie sprawę, że nie musimy już udowadniać swojej wartości przez siłę fizyczną. Że to przerażone dziecko w nas zasługuje na współczucie, nie na kolejną zbroję. Że możemy być bezpieczni bez wzbudzania strachu w innych. Sporty walki mogą być piękną drogą rozwoju – ale tylko wtedy, gdy trenujemy nie tylko ciało, ale też pracujemy nad tym, co nosimy w sercu i głowie. Gdy uczymy się być zarówno silni, jak i delikatni. Bo prawdziwy wojownik to ten, który potrafi walczyć, ale też wie, kiedy złożyć broń – i nie stać się tym, przed kim sam kiedyś uciekał. @obserwujący
Dorastałem bez ojca. Mama pracowała na kilku etatach, żebym miał co jeść i gdzie spać. Nie było luksusów. Było przetrwanie. Pamiętam, jak kiedyś powiedziałem jej, że chcę być aktorem. Uśmiechnęła się i odpowiedziała: - To będzie trudne. Ale ty jesteś uparty. Dasz radę. Przeszedłem przez śmierć najlepszego przyjaciela, straciłem córkę, później kobietę, którą kochałem. Ale nigdy nie straciłem wiary, że życie to coś więcej niż ból. Jeśli masz kogoś, kto wierzy w ciebie, nawet gdy ty w siebie nie wierzysz masz wszystko. - Keanu Reeves
Wybierając partnera życiowego musisz pamiętać dziecko, że nie liczy się jak on wygląda, czy ile ma talentów, tylko jakie ma serce - serce do innych i do ciebie. Bo za 50 lat będzie cały pomarszczony, a życie jest nieprzewidywalne i nawet zapalony tancerz w wyniku pewnych wypadków może nie być w stanie postawić samodzielnie kroku. I wtedy właśnie liczy się tylko to, co on ma w środku. Czy jest serdeczny i dobry, czy daje silne oparcie i poczucie bezpieczeństwa, czy troszczy się o ciebie i nie tylko mówi, ale i pokazuje, że cię kocha. Nie chodzi tu o wielkie czyny, bo miłość składa się w sumie z tych malutkich gestów - z wracania do domu, do ciebie w pierwszej kolejności ponad wszystkim, z uśmiechu w trudnych momentach, z zawiązywania ci szalika pod szyją, gdy zimno, z używania w kuchni składnika, którego on nie lubi, ale je tylko dlatego, bo wie, że ty za nim przepadasz, z umiejętności powiedzenia przepraszam, gdy się zrobiło źle i wielu innych. Tak ważna jest umiejętność postawienia siebie samego na drugim miejscu i kierowania się dobrem ukochanej osoby. Musisz przede wszystkim wiedzieć, że on cię kocha - a reszta naprawdę się nie liczy. Autor nieznany
Mamuś w co mam się ubrać, aby przetrwać? - Ubierz się dziecko moje, w najpiękniejszy uśmiech jaki posiadasz. I nigdy go nie zdejmuj. Okryj się swoimi celami i marzeniami. Na górę załóż pewność siebie, aby okryła twoje serce, w chwilach zwątpienia. Na stopy zawsze zakładaj opinię innych osób, aby nigdy nie przysłoniła Ci drogi. Na głowę proszę nałóż ciepłe współczucie dla innych osób. Zarzuć na siebie nadzieję, wiarę i miłość. A wtedy nigdy dziecko nie zmarzniesz. ❤️ ~ Zakazana kobieta
To był tylko tydzień. Siedem dni. Ale dla mnie to była wieczność. Bo cisza, którą zostawiłaś, brzmiała głośniej niż najostrzejsze kłótnie. Codziennie patrzyłem w telefon, jak idiota. Liczyłem, że zobaczę Twoje imię, choćby z jednym zdaniem: „daj mi spokój”. Bo nawet odrzucenie boli mniej niż niewiedza. A ja nie wiedziałem nic. Czy się obraziłaś? Czy już mnie nie chcesz? Czy po prostu szukałaś świata, w którym nie ma mnie? Moja głowa produkowała tysiące scenariuszy, a każdy z nich kończył się tym samym — że Cię tracę. Wiesz, co zrozumiałem? Że cisza zabija powoli. Kłótnia to jeszcze znak, że coś między nami żyje, że jest ogień, który można gasić albo podsycać. A cisza… cisza to koniec, którego nikt nie wypowiedział głośno. Ten tydzień pokazał mi, jak bardzo się Ciebie boję stracić. I jak bardzo bez Twojego głosu wszystko nagle traci sens. Czerwony 🩸
Najpierw się jarają. Piszą słodko, ślinią się przez ekran, rzucają komplementami jakby mieli cię zaraz przelecieć przez wi-fi. Potem zmieniają ton. Zaczynają węszyć: „To nie twoje”, „To kopiowane”, „To pewnie czat GPT”. Bo co? Bo zdanie jest składne? Bo myśl celna? Bo masz coś do powiedzenia? Nie każdy, kto pisze od serca, robi to pod publiczkę. Nie każdy, kto mówi pewnie, musi coś sprzedawać. Ja nie jestem żadnym produktem. Nie jestem algorytmem. Nie wypluwam ładnych słówek, żeby się komuś przypodobać. Piszę tak, jak myślę. Prosto, celnie, bez podlizywania się. Jeśli masz coś do powiedzenia — to napisz. Bez cytatów, bez kopiowania, bez tłumaczeń. Własnymi słowami, z własnej krwi, nie z cudzej inspiracji. Zobaczymy, czy coś z tego zostanie. Bo jeśli nie masz tego czegoś w sobie — to żadna maszyna, żadne AI, żadne sztuczki nie pomogą. A jeśli masz — to nawet przez kabel i ekran czuć ogień. Nie jestem z tych, co tłumaczą się z autentyczności. Wilk nie tłumaczy się z tego, że wyje. Nie potrzebuje pozwolenia, nie potrzebuje aplauzu. Idzie sam, bo wie, że nie każdemu można ufać. Watahy ludzi często są fałszywe. Pełne uśmiechów bez lojalności. Dlatego wolę iść sam — niż stać w tłumie i udawać, że jesteśmy tacy sami. Więc jeśli boli cię to, że potrafię wyrazić siebie — to znaczy, że sam(a) tego nie potrafisz. I to nie mój problem. Więc koniec pierdolenia. Wilk nie gada po próżnicy. On mówi raz — i trafia. Wilk
Zanim się we mnie zakochasz... Zanim się we mnie zakochasz przemyśl kogo chcesz poznać, kogoś nosisz w swoich marzeniach... Zanim się we mnie zakochasz, poznaj mnie,wszystkie moje słabości,wszystkie potwory, które mieszkają w mojej głowie i pod moim łóżkiem ... Zanim się we mnie zakochasz, musisz zrozumieć,że nie jestem doskonała,jestem bardziej niedoskonała,mam tysiące wad, które też będziesz musiał pokochać... Zanim się we mnie zakochasz, naucz się mnie,poznaj to co lubię, czego nie znoszę, poznaj powód moich łez i powody mojego śmiechu .. Zanim się we mnie zakochasz, dotknij mojego serca,dzikiego jak ptak naucz się je od oswajać, by biło dla Ciebie, by się czuło przy Tobie bezpiecznie ... Zanim się we mnie zakochasz, spytaj siebie czy kochać mnie będziesz na chwilę, czy na całe życie ... A potem zaproś mnie na naszą randkę...taką, która trwać będzie całe nasze życie... Autor W każdej ciszy najgłośniej słychać milczenie. Foto.pinterest
Wierzę, że czasami musi nas spotkać dużo zła, żeby mogło nas spotkać dużo dobra. Grunt to umieć przetrwać to pierwsze i choćby cholernie bolało - zaczekać, aż przyjdzie to drugie. Trudny czasie w moim życiu. Dziękuje Ci za cenne lekcje. I choć bardzo mnie przeczołgałeś, to wiem, że tak musiało być. Że na nic moje pretensje do Ciebie, życie. Dałeś mi doświadczenia ponad moje siły ale też potrafiłam Ci udowodnić, że dam radę. Bo choć dostałam wielki ból w sercu, dostałam też lekcje by nie ufać, nie angażować się i nie kochać. 🖤乇ᐯ乇ㄥ卂丨几🖤
Nie, synu, nic mi nie jesteś winien. W dniu, gdy życie zabierze cię ode mnie, chcę, żebyś odszedł lekko, bez kajdanów i poczucia winy, bez myśli, że coś mi jesteś winien. Dałam ci życie, tak, ale to był mój wybór, bo od chwili, gdy dowiedziałam się o twoim istnieniu, postanowiłam kochać cię całym swoim jestestwem. Karmiłam cię, troszczyłam się o ciebie, obejmowałam cię w zmęczone noce i w nieskończone dni, i choć wielu nazwie to „poświęceniem”, dla mnie to był dar. Największy, jaki dało mi życie. Kiedy dorośniesz i pójdziesz własną drogą, bądź szczęśliwy, nie oglądając się wstecz z poczuciem winy. Nie bój się mnie zostawić, nie myśl, że musisz oddać mi czas czy bezsenne noce: wszystko, co dla ciebie zrobiłam, zrobiłabym jeszcze tysiąc razy. Jedyne, czego pragnę — żebyś był wolny. Żebyś żył intensywnie, żebyś kochał tak, jak chcesz kochać, żebyś biegł do swoich marzeń bez kajdanów. A kiedy pomyślisz o mnie, niech to nie będzie ciężarem, lecz czułością. Jeśli pewnego dnia zobaczysz, jak się starzeję, pamiętaj, że takie jest życie. Ja przeżyłam swoje, a teraz ty masz swoje. Macierzyństwo to nie kontrakt ani dług: to bezgraniczna miłość, która niczego nie wymaga w zamian.
Przez lata byłam jego adwokatem. Tłumaczyłam: „On nie jest zły, po prostu ma trudny okres” „Nie czuł się kochany jako dziecko” „Źle się dziś czuł, dlatego się zdenerwował” Aż w końcu… przestałam. Bo zaczęło mnie to męczyć bardziej niż jego krzyki. Zdałam sobie sprawę, że nie muszę nikomu wyjaśniać, dlaczego ktoś mnie rani. Że miłość nie wymaga tylu usprawiedliwień. Że jeśli muszę ciągle tłumaczyć czyjeś złe zachowanie, to znaczy, że nie jest normalne. Największą ulgą było, gdy po raz pierwszy powiedziałam: „On tak po prostu mnie traktuje. I to nie jest w porządku.” To był początek wolności. ~ Kobieta Zwykła – zaobserwuj profil, aby otrzymywać więcej wpisów ❤️
Nie każdemu mężczyźnie zależy na partnerstwie. Niektórzy chcą posiadania. Chcą mieć kobietę, ale tylko na swoich warunkach. Taką, która się dostosuje, która nie podniesie głosu, która nie postawi granic. Chcą wolnej kobiety – ale tylko wtedy, gdy ta wolność nie zagraża ich ego. Dlatego boją się Twojej niezależności. Twojej pewności siebie. Twojego prawa do wyboru i sprzeciwu. Bo wiedzą, że nie da się kontrolować kobiety, która zna swoją wartość. Nie da się manipulować kimś, kto potrafi odejść, gdy jest źle. Nie da się zatrzymać siłą tej, która wie, że nie potrzebuje więzienia, żeby czuć się kochaną. Prawdziwa miłość nie ogranicza. Nie zamyka. Nie tłumi. Prawdziwa miłość daje przestrzeń – i zostaje, mimo że nie musi. ~ Kobieta Zwykła – tworzę stronę od 11 lat. Polub ją, aby otrzymywać więcej wpisów ❤️
Świat zawsze będzie gadał. Zazwyczaj ci, którzy mają najmniej do pokazania, mają najwięcej do powiedzenia. Będą rzucać w Ciebie gównem, bo to prostsze niż zmierzyć się ze swoim odbiciem w lustrze. Ale tu jest zasada: kiedy pozwalasz, żeby ich słowa wbijały Ci się w serce, oni wygrywają. Kiedy masz to w dupie i robisz swoje - wygrywasz Ty. Nie musisz się nikomu tłumaczyć. Twoja siła nie leży w ich opiniach, tylko w tym, czy potrafisz wstać, gdy wszystko mówi Ci: „siądź i odpuść”. Plotki, hejt, szemranie za plecami - to tylko hałas. Prawdziwa robota dzieje się w ciszy, tam, gdzie nikt nie bije brawo. Idź dalej. Z zaciśniętymi zębami, podniesioną głową. Bo życie nie pyta, czy masz siłę. Życie sprawdza, czy jesteś gotów iść, mimo że powinieneś się dawno poddać. - Adwokat Diabła
Z biegiem czasu nauczyłem się jednego – kurwa, słowa to tylko dym. Ludzie potrafią nawijać piękne historie, stroić się w uśmiechy, a potem i tak wbijać nóż w plecy przy pierwszej okazji. Dlatego przestałem wierzyć w „gadanie”. Nie interesuje mnie, co kto o kim pierdoli. Patrzę na czyny. Na to, kto stoi obok, kiedy świat wali się na głowę, a kto znika szybciej niż zapalony papieros w ciemnej bramie. Widziałem takich, których malowali na potwory – a okazywali się najbardziej lojalnymi ludźmi, jakich znałem. I widziałem „aniołków”, co świecili w towarzystwie, a w środku byli zgniłym syfem, pełnym pustki i obłudy. Dlatego dziś kieruję się tylko jednym – intuicją i doświadczeniem. Bo moje blizny nauczyły mnie więcej niż czyjekolwiek słowa. I powiem ci jedno – jeśli chcesz iść przez życie, to miej jaja słuchać siebie. Nie tłumu, nie plotek, nie fałszywych uśmiechów. Bo to twoja droga, twój ból, twoje zwycięstwa. A ja, choćbyś był podziurawiony jak stara kurtka po bójce, życzę ci jednego – żebyś nigdy nie zapomniał, że z gówna też można wstać. I iść dalej. - Adwokat Diabła
Piątek popołudniu. Tydzień Cię wyciskał jak cytrynę, ludzie w pracy robili swoje gówno, a Ty myślisz: „Jeszcze chwila i padnę”. Ale wiesz co? To właśnie teraz jest moment, w którym się liczy. Nie jutro, nie w poniedziałek – teraz. Wstajesz z fotela, zamykasz laptopa, wyciągasz swoje własne plany i myślisz: „Kurwa, zrobię to po swojemu”. Bo tydzień może być jebany, ale Ty nie jesteś. Nie czekasz na pozwolenie, nie prosisz o aprobatę – robisz swoje, dla siebie, bo nikt inny nie zrobi tego za Ciebie. A wieczorem, kiedy inni będą narzekać i pić swoje piwko, Ty będziesz wiedział, że zrobiłeś więcej niż większość w całym tygodniu. I to jest Twój moment, Twój ruch. Kurwa, wykorzystaj go. - Adwokat Diabła
Kurwa, powiem Ci coś prosto w ryj. Życie nie czeka, nikt Ci nic nie da za darmo. Chcesz czegoś? Kobiety, szacunek, hajs, życie, które ma jebnięcie? To wstawaj i idź po to. Nie jutro, nie w poniedziałek – TERAZ. Każdy facet zna ten jebany moment, kiedy serce wali, a mózg krzyczy: „Nie rób tego, wyjdziesz na debila”. Kurwa, oczywiście, że wyjdziesz – jeśli nie spróbujesz, to jesteś już debilem. Strach jest dla tchórzy. Odwaga jest dla tych, którzy chcą więcej niż przeciętność. Kobiety czują, kiedy facet ma jaja. Nie chodzi o to, że musisz być bohaterem filmów akcji – chodzi o to, że stawiasz krok, mimo że serce wali, mimo że nie masz pewności. Chcesz, żeby cię szanowały? Pokaż, że potrafisz podjąć decyzję, wziąć odpowiedzialność i nie pierdolić się w miejscu. Ryzyko jest jebane, ale wiesz co jest gorsze? Stać w miejscu i patrzeć, jak życie cię mija. Kurwa, to jest prawdziwa porażka. Lepiej podjąć próbę, dostać w ryj, upaść, wstać i powiedzieć: „Tak, próbowałem”. Więc rusz dupę, bo nikt za Ciebie nie zrobi pierwszego kroku. Świat należy do tych, którzy pierdolą strach i idą po swoje. - Adwokat Diabła
Z czasem przestałem pić kawę z ludźmi, którzy tylko mieszali mi w głowie. Przestałem tłumaczyć się tym, którzy i tak kurwa nie słuchali. Przestałem gonić za towarzystwem, które nigdy nie zadzwoniło, żeby spytać jak żyję. Zrozumiałem, że nie każdy kto podaje rękę, naprawdę chce cię podnieść. Nie każdy uśmiech to przyjaźń, a nie każdy wróg ma odwagę spojrzeć ci w oczy. Więc zamiast tracić czas na pierdolenie o lojalności, zacząłem robić swoje. Bez zbędnych świadków, bez fałszywych braw. Z pasją, która nie potrzebuje oklasków. Zacząłem ufać sobie bardziej niż komukolwiek innemu, bo tylko ja wiem, ile razy leżałem na ziemi, a i tak wstałem. Tylko ja znam cenę, jaką zapłaciłem za każdą bliznę i każdą lekcję. Odrzuciłem tych, którzy ciągnęli mnie w dół, i otworzyłem drzwi tylko dla tych, którzy niosą światło, nie cień. Bo w końcu zrozumiałem, że jeśli nie postawię siebie na pierwszym miejscu, to inni będą stawiać mnie zawsze na ostatnim. I dziś nie potrzebuję ich pieprzonej aprobaty. Dziś wiem, że zasługuję na więcej. - Adwokat Diabła
Wiesz co, życie to nie jebana bajka. Tu nikt Ci nie poda ręki za darmo. Albo wstajesz i robisz swoje, albo leżysz w błocie, a świat Ci jeszcze przypierdoli butem, żebyś zapamiętał, gdzie Twoje miejsce. Nie błagaj o obecność ludzi, którzy mają Cię w dupie. Bo jak musisz prosić – to znaczy, że już przegrałeś. Prawdziwi ludzie nie spierdalają, kiedy robi się ciężko. Oni stoją obok i palą papierosa razem z Tobą, nawet jak wszystko się wali. Nie udawaj nikogo, żeby zyskać uznanie. Bo co z tego, że inni Ci klaszczą, skoro Ty w lustrze widzisz klauna? Lepiej być skurwielem z własnym zdaniem niż pionkiem, który pod każdym dmuchnięciem zmienia kierunek. Miłość? Bracie… nie zmusisz nikogo, żeby chciał z Tobą iść przez ogień. Albo ktoś widzi w Tobie wartość, albo patrzy na Ciebie jak na przeszkodę. I nie ma w tym nic złego – nie każdy ma być dla Ciebie. Ale Ty nie biegaj za kimś, kto ucieka. To Ty masz być tym, którego się goni. Pieniądz? Kurwa, wiadomo, że potrzebny. Ale pamiętaj – możesz mieć willę, możesz mieć furę, a i tak wieczorem zasypiać jak pustak, jeśli wokół Ciebie nie ma nikogo prawdziwego. Pieniądze to narzędzie, nie cel. Najważniejsze – nie sprzedawaj się za byle poklepanie po plecach. Nie każdy ma Cię lubić. Nie każdy musi Cię rozumieć. Garstka ludzi, co pójdzie z Tobą na wojnę, jest warta więcej niż setka fałszywych mord przy stole. A jak przychodzi moment, że wszystko wali Ci się na łeb – pamiętaj: tylko Ty nosisz swoje buty. Tylko Ty przejdziesz swoją drogę. Możesz słuchać innych, możesz brać rady, ale finalnie – to Twoje decyzje budują Twoje życie. Więc trzymaj kręgosłup prosty, gardę wysoko i nie bój się iść sam. Bo samemu, ale z godnością, to i tak lepiej niż w tłumie, gdzie każdy udaje kogoś, kim nie jest. I jedno, zapamiętaj: w tym świecie lepiej być prawdziwym skurwysynem niż cudzym cieniem. - Adwokat Diabła
Wiesz, co jest największym kłamstwem, jakie sobie wmawiasz? „Jeszcze poczekam. Jeszcze się zmieni. Jeszcze dam radę.” Kurwa, nie. Ile razy jeszcze dasz się zrobić w ch…? Ile razy dasz się traktować jak zapasowe koło w bagażniku, które wyciąga się tylko wtedy, kiedy droga jest pod górkę? Nie jesteś opcją na przeczekanie zimy. Nie jesteś plastrem, który ma zakleić komuś puste serce. Nie jesteś tłem do czyjegoś filmu. Zrozum jedno – jeśli ktoś nie wybiera cię na 100%, to właśnie ci mówi: „Nie jesteś mi potrzebny. Trzymam cię, bo łatwiej mieć kogoś, niż być samemu.” A ty co? Siedzisz jak idiota, liczysz na cud, a czas ucieka. I kiedy się wreszcie ockniesz, spojrzysz w lustro i zobaczysz typa, który zmarnował najlepsze lata na ochłapy. Chcesz być zapamiętany jako ktoś, kto zawsze był „planem B”? Chcesz być tym, którego można było mieć na telefon, kiedy reszta świata zawodziła? Kurwa, nie. Masz być tym, którego się wybiera świadomie. Masz być pierwszą opcją. Jedyną. Albo wcale. Więc zamiast czekać jak pies pod drzwiami, wstań i pierdolnij nimi z hukiem. Bo lepiej iść samemu przez życie, niż iść obok kogoś, kto patrzy ciągle za róg, czy przypadkiem nie ma tam czegoś lepszego. Twoje serce to nie parking. Twój czas to nie darmowy bilet. Twoje życie to nie rezerwa. Albo jesteś numerem jeden. Albo wypierdalasz. - Adwokat Diabła
List do życia Życie… Ty skurwysynu. Ile razy chciałeś mnie złamać, ile razy rzucałeś mnie na kolana. Ile razy plułeś mi w twarz i śmiałeś się, że już po mnie. Nie zliczę. Ale wiesz co? Każdy jebany raz, kiedy czułem że to koniec, że już nie wstanę – wstawałem. Z zębami w błocie, z krwią w ustach, z duszą ciężką jak kamień… ale wstawałem. I dziś wiem jedno – nie po to dostałem ten pieprzony kręgosłup, żeby go zgiąć przed Tobą. Nie po to mam serce, żeby się bać, że znowu coś mi zabierzesz. Bo co mi możesz zrobić więcej? Co? Już wszystko mi pokazałeś. Strach. Samotność. Upadek. A ja, kurwa, dalej stoję. Więc dzięki, życie, że nauczyłeś mnie jednej prostej prawdy: Albo Ty mnie, albo ja Ciebie. I póki oddycham – zawsze wybiorę drugą opcję. - Adwokat Diabła
Nie wiesz, ile razy kurwa leżałem na dnie. Bez siły, bez planu, z jednym pytaniem w głowie: po co wstawać? Ale wiesz co? Życie nie pyta, czy masz ochotę. Życie kopie cię w ryj i patrzy, czy jeszcze oddychasz. I wtedy masz dwie opcje. Albo zostajesz tam, gdzie leżysz – w błocie, w swoim pierdolonym żalu. Albo zaciskasz zęby, spluwasz krew i wstajesz. Bo nikt, kurwa, nie poda ci ręki. Świat ma w dupie twoje łzy i wymówki. Więc albo robisz z bólu tarczę, albo pozwalasz, żeby ten ból cię zabił. Ja wybrałem pierwsze. I nie dlatego, że jestem mocny. Tylko dlatego, że nie miałem innej opcji. - Adwokat Diabła
Poniedziałek. Nowy tydzień, a większość ludzi już na starcie płacze, że musi wstać. Ja nie będę ściemniał – też mam czasem dosyć, też chciałbym pierdolić to wszystko i zniknąć. Ale wiesz co? Życie nie pyta, czy masz siłę. Ono cię sprawdza. Codziennie. Byłem kiedyś zbyt dobry, zbyt miękki. Dawałem serce na dłoni, a dostawałem po mordzie. I wtedy się nauczyłem – nikt nie poda ci ręki, jeśli sam nie staniesz twardo na nogach. Dlatego w poniedziałek nie marudzę. Zakładam swoje blizny jak zbroję i wychodzę po swoje. Nie obchodzi mnie, czy ktoś ma więcej, czy ktoś startuje z pałacu, a ja z podłogi – bo to i tak ja muszę zrobić robotę za siebie. A jak ktoś pyta, skąd mam tę siłę? Z piekła, które już przeszedłem. Bo jak raz przeżyjesz własne dno, to każdy kolejny poniedziałek jest tylko kolejną rundą, w której pokazujesz, że kurwa żyjesz. Więc albo dziś zaciskasz zęby i robisz swoje, albo dalej jęczysz, że ci ciężko. Twój wybór. - Adwokat Diabła
Nie walcz o ludzi za wszelką cenę. Jeśli ktoś odchodzi, to znaczy, że chce odejść. Trzymanie na siłę czyjejś ręki niczego nie zmieni. Pogódź się z tym, że pewne relacje jak statki upadają na dno i umierają. Że niektórzy ludzie po prostu wychodzą, zamykają za sobą drzwi i nic nie jest w stanie tego zmienić. Nic nie jest w stanie sprawić, że powrócą. - Kaja Kowalewska
Subskrybuj:
Posty (Atom)
