Byłaś przy mnie, kiedy ja sam nie chciałem być. Nie odwracałaś wzroku, kiedy mówiłem rzeczy, których się wstydzę. Nie uciekałaś, kiedy znikałem. A nawet kiedy nie dawałem nic — Ty zostawiałaś więcej, niż miałem siły unieść. Kochałaś mój smutek. Nie dlatego, że był piękny, ale dlatego, że był mój. Trzymałaś go jak zranione zwierzę, próbując oswoić go dotykiem. Myślałem wtedy, że trzeba być szalonym, by chcieć kogoś takiego jak ja. Ale Ty nie byłaś szalona. Ty byłaś odważna. Dawałaś mi siebie nawet wtedy, gdy nie miałem pojęcia, jak Cię przyjąć. Zasypiałaś obok mojego chłodu i wierzyłaś, że pewnego dnia się ogrzeję. Ale ja zamiast się otworzyć — budowałem kolejne mury. Zamiast dziękować — milczałem. Bo nie znałem innego języka niż zamknięcie. Dziś, kiedy myślę o Tobie, wiem, że byłaś jak lekarstwo, którego nie umiałem połknąć. Nie dlatego, że nie działało. Tylko dlatego, że wolałem chorować samotnie niż pozwolić sobie pomóc. Nie wiem, gdzie jesteś teraz. Ale mam nadzieję, że ktoś kocha Twój uśmiech tak, jak Ty kochałaś mój smutek. Z taką samą cierpliwością, z jaką czekałaś, aż się obudzę. Choć ja nigdy nie otworzyłem oczu. Z wdzięcznością, którą długo nosiłem w ciszy — Czerwony 🩸
Wszyscy wokół są rzekomo tacy doskonali, idealni, cudowni... tacy cholernie perfekcyjni i "święci"... Ale bliźniego swego utopili by w łyżce wody, gdyby tylko mogli... A ty jak powiesz czasami k*rwa, zachowasz się według nich nieodpowiednio, nie będziesz się płaszczył i zachowasz własne poglądy... Wtedy powiedzą, że jesteś nic nie warty... Bo nie umiesz się dopasować. Bo nie pasujesz do ich ekskluzywnie zakłamanego świata... A Ty w takiej sytuacji, z szerokim uśmiechem na twarzy... pokaż im środkowy palec... i dalej bądź sobą 😉 ! ~ Misss G
Gdy mnie już nie będzie - nie płacz. Będę obok. W ciszy poranka, w zapachu kawy, w ciepłym świetle słońca, które dotknie twojej dłoni. Nie szukaj mnie na cmentarzu - żyję w twoich wspomnieniach, w każdym dniu, w którym mnie pamiętasz. Zatrzymaj się na chwilę. Zamilknij. Uśmiechnij się. Poczuję to. Bo prawdziwa miłość nie umiera. Ona po prostu uczy się milczeć. ~ Autor nieznany
Kiedy życie kilka razy łamie Ci serce… Zamykasz się. Milkniesz. Chowasz wszystko głęboko. Nie dlatego, że jesteś słaby tylko dlatego, że miałeś zbyt wiele siły… zbyt długo. Ale przychodzi dzień, kiedy coś się zmienia. Zaczynasz oddychać lżej. Już nie tłumaczysz się światu. Nie błagasz, nie prosisz, idziesz w swoim tempie. Idziesz dalej. Spokojnie. Z podniesioną głową. Z sercem, które przestało się bać. Z uśmiechem, który nie musi być udawany. Bo nawet człowiek po przejściach może jeszcze żyć tak, jakby nigdy nie został złamany. A może, jeszcze piękniej. ❤ ~ Duszą Podszyty ©
Nie musisz czekać na „lepszy moment”. Może najlepszy jest właśnie ten, który trwa teraz — choć nie jest idealny. Bo dziś ktoś się do Ciebie uśmiechnął. Dziś mogłeś przytulić kogoś, kogo kochasz. Dziś jesteś tu, możesz oddychać, widzieć, czuć. Kiedyś zatęsknisz za tym, co dziś wydaje się zwyczajne. Dlatego zatrzymaj się na chwilę… i zauważ, że to jest Twój czas.
Często czekamy na wielkie zmiany, myśląc, że tylko one mogą odmienić nasze życie. Tymczasem prawdziwa siła leży w małych, codziennych wyborach. To decyzja, żeby wstać chwilę wcześniej i wypić kawę w spokoju, zamiast w pośpiechu. To moment, gdy wybierasz uśmiech zamiast frustracji, rozmowę zamiast milczenia, spacer zamiast bezsensownego scrollowania. To drobne gesty wobec bliskich, drobne słowa, drobne kroki ku temu, by dbać o siebie. Małe decyzje nie wydają się ważne. Ale zbierane dzień po dniu tworzą życie, z którego naprawdę możesz być dumny. Bo wielkie szczęście często rodzi się właśnie z najmniejszych wyborów. 🤍
Gdyby kiedyś młodszy ja usiadł obok mnie na jakiejś zjebanej, obdrapanej ławce, to pewnie patrzyłby na mnie jak na wariata. „To serio ja? Ty? Co tu się, kurwa, wydarzyło?” – zapytałby. I wtedy bym się uśmiechnął, poprawił kaptur i powiedział: „Tak, wariacie. To ja. Trochę starszy, trochę z brzuchem, trochę z siwym włosem… ale za to z mniejszym syfem w bani i większym luzem w sercu”. I co bym mu powiedział? Po pierwsze: „Nie bój się robić głupich rzeczy”. Bo często te najbardziej porąbane pomysły okazują się tymi, które zmieniają całe życie. Skocz, zaryzykuj, spal coś w drodze, zrób błąd – i chuj. Ból minie, siniaki znikną, a nauka zostanie na zawsze. Po drugie: „Dbaj o głowę tak samo, jak o klatę”. Bo możesz mieć bicka jak arbuza, ale jeśli w środku wszystko się wali, to prędzej czy później i tak polecisz na ryj. Twoje myśli to nie wróg – tylko czasem przestraszone dziecko, które trzeba przytulić. Po trzecie: „Nie udawaj, że jesteś kimś innym”. Świat ma już wystarczająco dużo pozowanych zdjęć, sztucznych uśmiechów i „idealnych gości” z Instagrama. Ty bądź sobą – ze swoimi wadami, cichymi zwycięstwami i porażkami, o których wie tylko garstka ludzi. I jeszcze jedno: „Dbaj o ludzi”. Przytul mamę, zadzwoń do babci, idź na spacer z kumplem, nawet jeśli nie macie o czym gadać. Takie momenty to jak checkpointy w grze – przypominają Ci, po co grasz i dlaczego warto przechodzić kolejne levele. Więc… młodszy ja… Zrób swoje. Po swojemu. Choćby cały świat mówił, że się nie da. A Ty? Jakbyś pogadał ze swoim młodszym sobą – co byś mu, kurwa, powiedział? - Adwokat Diabła
Pamiętam ten moment, kiedy pierwszy raz zrobiłem coś po swojemu, a nie pod ludzi. I, kurwa, nagle się okazało, że część „znajomych” zniknęła szybciej niż piwo na grillu. Najpierw myślałem: co jest? Może przesadziłem? A potem zrozumiałem: to nie ja się zmieniłem – to oni zobaczyli prawdziwego mnie. I wiesz co? To jest zajebiste. Bo jak wszyscy Cię klepią po plecach, to znaczy, że jesteś rozpuszczonym kisielem. Bez smaku, bez charakteru. A Ty masz być, stary, jak kawa o piątej rano po nieprzespanej nocy – mocny, gorzki, taki, co stawia do pionu. Nie do każdego gustu. I bardzo dobrze. Niech patrzą spode łba, niech pierdolą za plecami, że „mu odjebało”. Niech przewracają oczami, bo znowu robisz coś, czego oni się boją. Bo prawda jest taka – barany zawsze będą w stadzie. Wilk chodzi sam. A Ty? Ty idź dalej. Jak się zatrzymasz, to tylko po to, żeby poprawić mankiet koszuli albo zaciągnąć się tym dymem, który oni czują z kilometra. Nie tłumacz się. Nie przepraszaj za to, że rośniesz. Bo ludzi boli Twój ogień, gdy ich własny od dawna wygasł. I pamiętaj – jak zaczniesz wygrywać, to pierwsze strzały polecą w Twoje plecy. Bo w oczy Ci tego nie powiedzą. Nie mają jaj. Będą szeptać, knuć, modlić się o Twój upadek. A Ty, stary, rób swoje. Niech się duszą w tym, że nie nadążają nawet za Twoim cieniem. A jak będą mówić Twoje nazwisko? Niech powtarzają je tak często, aż sami się w nim zadławią. Bo przyjdzie dzień, kiedy usłyszą je tam, gdzie nawet nie marzyli, że dotrzesz. - Adwokat Diabła
Pamiętam, jak kiedyś chciałem wszystkim się podobać. Kurwa, serio… ubierałem się tak, żeby nikt nie miał uwag. Mówiłem to, co inni chcieli usłyszeć. Chodziłem tam, gdzie „wypadało”. A w środku czułem się jak jakaś marionetka. I wiesz co? Oni i tak mnie oceniali. „Za mało się odzywasz”, „Za dużo gadasz”, „Po co Ty to robisz?”, „Nie dasz rady” – lista była długa jak, kurwa, kolejka w urzędzie. W pewnym momencie mnie olśniło: Jak nie chcesz być oceniany, to musisz być nikim. Serio. Nic nie robić. Nikomu się nie pokazywać. Siedzieć cicho, jak szczur w piwnicy. Tylko wtedy – uwaga – ludzie i tak znajdą powód, żeby coś o Tobie pierdolić. Więc stwierdziłem: „Pieprzę to”. Zacząłem robić swoje. Nie po to, żeby komuś się przypodobać, tylko po to, żeby rano wstać, spojrzeć w lustro i powiedzieć: „Dobra, chłopie, jest okej, jedziemy dalej”. I to jest, kurwa, klucz. Bo kiedy nauczysz się mieć opinie innych w dupie – życie robi się prostsze. Serio. Nie ma znaczenia, czy jesteś w garniturze, czy w dresach, czy robisz karierę, czy dopiero próbujesz wstać z kolan. Oni i tak coś powiedzą. I to jest ich problem, nie Twój. Życie jest za krótkie, żeby codziennie udawać kogoś innego dla ludzi, którzy jutro nawet nie będą pamiętać, co o Tobie gadali. Więc rób swoje. Nie udawaj. Nie żebraj o aprobatę. A jeśli ktoś Cię nie lubi? Trudno. Świat i tak będzie się kręcił, a Ty będziesz szedł do przodu – po swojemu. - Adwokat Diabła
Pozdrawiam wszystkich tych, którzy obrabiają mi dupę za plecami. Pozdrawiam wszystkich tych, którzy nie mają „jaj” by spojrzeć i powiedzieć mi to wszystko prosto w oczy. Pozdrawiam wszystkich tych, którzy mają tak nudne życie, że muszą zajmować się moim. Pozdrawiam wszystkich tych, którzy tak bardzo lubią wymyślać bzdury na mój temat. Pozdrawiam wszystkich tych, którzy myślą, że ich pierdolenie cokolwiek dla mnie znaczy. Pozdrawiam was wszystkich małe robaczki. IDĘ DALEJ PRZED SIEBIE, A WY SOBIE TU STÓJCIE I PODZIWIAJCIE. Z ogromnym uśmiechem na twarzy, chciałbym przypomnieć wam, że tam, gdzie kończą się moje plecy, tam pojawia się idealne miejsce na wasze opinie. Pamiętajcie cukiereczki, GÓWNO MNIE WASZA ZAWIŚĆ OBCHODZI. - Tomasz Badura - Fragment tekstu z książki "GENTLEMAN - W IMIĘ ZASAD".
Choć niejeden raz poważnie byłam poturbowana i niejeden raz przyszło zbierać mi się do kupy samotnie, to cieszę się każdym doświadczeniem. Każde pokazało mi do czego zdolni są ludzie i do czego zdolna jestem ja sama. Każde nauczyło mnie dostrzegać szczegóły, doceniać, odcinać się od tego, co mi nie służy. Każde pokazało mi, że drzemią we mnie siły o wiele większe, niż początkowo sobie wyobrażałam. Więc choć wylałam swego czasu oceany łez i pytałam dlaczego, to dziś z perspektywy czasu, jedyne co mi zostaje to być za nie wdzięczna. /Katarzyna Pych/Anioł do wynajęcia
Każdy z nas jest bogaczem, choć często o tym zapominamy…. Największy skarb nie leży w złocie, ani w liczbach na koncie – to czas… Jedyny zasób, którego nie można odzyskać, przeliczyć ani kupić na promocji… Czas to waluta, którą płacisz codziennie – za ludzi, za marzenia, za siebie… Dlatego nie marnuj go na tych, którzy nie potrafią go docenić… Nie oddawaj swojego dnia ludziom, którzy traktują twoją obecność jak rzecz oczywistą… Nie inwestuj godzin w relacje, które zwracają ci tylko pustkę… Dziel się nim mądrze – z tymi, którzy potrafią uszanować ciszę obok ciebie, którzy docenią twoje słowa, uśmiech i milczenie… Bo to, komu dajesz swój czas, pokazuje, jak naprawdę cenisz siebie… Pamiętaj: skarb można ukraść, pieniądze można stracić, ale tylko ty decydujesz, komu podarujesz minuty swojego życia… A one nigdy nie wrócą… Twój czas to twoja miłość… Daj go tym, którzy umieją kochać… Autor W każdej ciszy najgłośniej słychać milczenie. Foto pinterest
„Babciu, oni myślą, że zwariowałam z powodu sposobu, w jaki żyję, wyborów, których dokonuję, tego, co myślę…” „Wznieś toast za swoje szaleństwo, moje dziecko .. To Twoja wyjątkowość jest masowo odczuwana..... Komu udaje się uwolnić z łańcuchów świata, który kontroluje i celebruje życie we wszystkich jego aspektach..... Im bardziej szaleni Cię nazywają, tym więcej powodów do radości .. oznacza to, że zawsze możesz słuchać swojego serca, a nie rozumu! - „Ale jak mam żyć z tymi ludźmi? „Ten, kto osądza Twoje myśli, działania i uczucia, osądza siebie, nie Ciebie.... Idź swoją drogą, moje dziecko .. Jesteś tutaj, aby tańczyć z wiatrem i podążać za jego wskazówkami .. Zmień zdanie, ruszaj się, cofaj swoje kroki, eksperymentuj i spadaj, jeśli to konieczne..... To jedyny sposób, aby znaleźć drogę.... która prowadzi do siebie .. — „Nie jestem pewna czy widzę tę drogę…” „Ponieważ uparcie zatracasz się na drodze innych...... I tak powstaje plątanina ścieżek, która powoduje, że się gubisz..... Ale wiesz, dziecko, jest sekret, jak wrócić na właściwe tory za każdym razem, gdy stracisz kierunek. To specjalny kompas w Tobie.... To kompas serca .. Kiedy słyszysz, jak Twój wewnętrzny bęben budzi się do życia, ożywa i eksploduje energią, oznacza to, że jesteś blisko tego, co karmi Twoją duszę .. Posłuchaj wezwania swojego serca .. Chce Cię zabrać na ścieżkę szaleństwa, poezji, piękna. Potrzeba tylko wielkiej odwagi.... Puść i daj się poprowadzić prostemu, ale potężnemu rytmowi.... To Twoja dusza puka .. wpuść ją! ~ Elena Bernabe~Gentleman Polska
"Życie to wielka restauracja otwarta przez cała dobę. Niby ma bogate menu ale i tak połowa z tych rzeczy akurat się skończy, gdy będziesz chciał je zamówić... Kelnerką w przykrótkiej spódniczce jest Przeznaczenie. Ty decydujesz, co chcesz zjeść, ale to od niej zależy w jakim czasie i stanie otrzymasz zamówiony posiłek... Kręci z nią ochroniarz - Los, lepiej na niego uważaj, bo naprawdę potrafi dać w kość... Pijanym barmanem za ladą jest Szczęście i bardzo często nie trafia do twojego kieliszka... Miłość - zapomniana przez wszystkich kucharka - czasem traci smak i źle przyprawi to i owo... Nadzieja pracuje tu tylko jako sprzątaczka. Przychodzi o dwóch porach - bardzo wcześnie i bardzo późno, to dlatego niewiele osób ją spotyka, a reszta nie docenia jej pracy... Różni ludzie mogą dosiąść się do twojego stolika, ale pamiętaj: na koniec uczty każdy i tak dostanie oddzielny rachunek..." ❤️ ~Uwierz w siebie~
Bardzo Cię kocham, ale nigdy nie będę jedną z tych kobiet, które tylko ładnie wyglądają, uwieszone na ramieniu męża. Albo stoją w kuchni przy zlewie. Życie człowieka musi coś znaczyć. Więcej niż gotowanie, sprzątanie i dzieci. W życiu musi być coś więcej. Nie umrę zmywając filiżanki. Mówię serio. [Margaret Thatcher]
Wyjedź gdzieś sama, posłuchaj szumu fal, połaź po górach, wyłącz telefon, pobądź trochę ze sobą. Niech nikt Cię nie rozprasza. I pomyśl. Za kim tęsknisz z dala od domu, kogo przywołują Twoje myśli? Czasem trzeba odciąć się od świata by zrozumieć co jest prawdą, a co iluzją i w którą stronę ciągnie serce. ~ Śladami miłości
Przychodzi w życiu taki czas, gdy oddalasz się od dramatów i osób które je tworzą. Otaczasz się ludźmi, z którymi się śmiejesz. Zapominasz złe rzeczy i koncentrujesz się na dobrych. Kochasz ludzi, którzy dobrze cię traktują, a za pozostałych się modlisz. Życie jest takie krótkie – przeżyj je szczęśliwie. Upadki są częścią życia, a podnoszenie się to w istocie samo życie. Żyć – to prezent, zaś być szczęśliwym – to twój wybór. ~ Osho
Nie pytaj Kobiety : "Co byś chciała dostać?". Bo nawet gdyby chciała tysiąca rzeczy, powie Ci, że niczego nie chce. Zaskocz ją, pomyśl o czymś miłym, nawet jeśli nie jest to dokładnie to, czego chciała w tym momencie. Sam fakt, że pomyślałeś o niej i chcesz jej coś podarować, sprawi, że cokolwiek to będzie, będzie idealne! ~ Sześćdziesiąt Sekund
Każdy z nas niesie swój bagaż. Czasem jest to ból, którego nikt nie widzi. Czasem wspomnienia, które potrafią zranić nawet po latach. Czasem słowa, które kiedyś ktoś powiedział – i zostały w nas na zawsze. Ale w tym bagażu jest też siła. Lekcje, które nauczyły nas, że potrafimy przetrwać. Łzy, które oczyściły serce. Upadki, które nauczyły nas wstawać. Nie wstydź się swojego bagażu. To on ukształtował człowieka, którym jesteś dzisiaj. A jeśli jest zbyt ciężki – pamiętaj, że można go odłożyć. Choćby na chwilę. Bo czasem, żeby iść dalej, trzeba uwolnić ręce i otworzyć serce. Nie trzymaj w sobie tego, co cię pali od środka. Łzy, które powstrzymujesz, zamieniają się w kamienie w sercu. Słowa, których nie wypowiadasz, duszą twoje gardło. Złość, której nie uwalniasz, zatruwa twoje ciało. Pozwól sobie poczuć. Płacz – bo łzy czyszczą duszę. Krzycz – jeśli tego potrzebujesz. Pisz – wylej z siebie to, co boli. Oddychaj głęboko – aż poczujesz, że oddech zabiera ciężar. Rozmawiaj – z kimś, kto nie ocenia. Emocje są jak fale – jeśli je zatrzymasz, zaleją cię od środka. A jeśli pozwolisz im przejść, zostawią po sobie spokój.
Lojalna kobieta To nie jest ktoś, kogo kupisz słodkimi słowami czy drogim prezentem. To jest dusza, która stoi obok Ciebie, kiedy świat wali Ci się na głowę. To spojrzenie, które mówi: "Jestem" — nawet wtedy, gdy wszyscy już dawno odwrócili wzrok. Ona nie goni za lajkami, nie musi być w centrum uwagi. Jej serce nie jest hotelem, w którym każdy może się zatrzymać na noc. Jej miłość to twierdza, do której klucze ma tylko jeden człowiek. Ale pamiętaj… lojalność ma swoją cenę. Zdradzisz ją raz – stracisz na zawsze. Ona nie będzie krzyczeć, nie będzie błagać. Po prostu odejdzie, zabierając ze sobą to, co w niej najcenniejsze – wiarę w Ciebie. A wtedy zrozumiesz, że nie straciłeś tylko kobiety. Straciłeś swój dom, swoją tarczę i swoje serce… w jednej osobie....💔
Im bardziej jesteś fałszywy — tym większe masz grono. Im bardziej jesteś prawdziwy — tym bardziej zostajesz sam. To nie przekleństwo. To dowód na autentyczność. Bo kiedy zdejmujesz maski i przestajesz grać — nie każdemu będzie to pasować. Ludzie często wolą wygodne kłamstwo niż niewygodną prawdę. Wolą towarzystwo tych, którzy mówią to, co chcą usłyszeć, niż tych, którzy mają odwagę być sobą. Ale w tej prawdzie jest siła. W tej samotności jest wolność. W tej autentyczności jest spokój. Nie musisz być dla wszystkich. Masz być sobą— nawet jeśli oznacza to mniej ludzi, ale więcej prawdy, więcej pokoju, więcej Ciebie. Bo w końcu… lepiej być prawdziwym z garstką wiernych dusz, niż fałszywym w tłumie, który zna tylko twoją maskę. Źródło: Na wesola nute
Paradoks? Najbardziej samotna czułam się wtedy, gdy spał obok. Fizycznie obecny. Emocjonalnie – nieosiągalny. Nie było rozmów. Tylko monologi. Nie było wsparcia. Tylko krytyka. Nie było bliskości. Tylko obowiązki. I choć byłam „w związku” – czułam się jak duch. Samotność obok drugiego człowieka boli najbardziej. Bo patrzysz na niego i wiesz, że tam nikogo już nie ma. Jeśli czujesz się samotna przy kimś, kto powinien być twoim oparciem, to nie twoja wina. To znak, że jesteś z kimś, kto nie umie być partnerem. Zasługujesz na obecność. Nie tylko ciało. Prawdziwą obecność. ~ Kobieta Zwykła – ❤️
Nie jesteś silna dlatego, że nic Cię nie rusza. Jesteś silna, bo wstajesz rano, choć w nocy płakałaś w poduszkę. Bo mimo zmęczenia robisz kawę i uśmiechasz się do dziecka. Bo mówisz „wszystko dobrze”, chociaż wiesz, że to nieprawda. Twoja siła nie polega na tym, że nic nie czujesz. Tylko na tym, że czujesz wszystko – i wciąż idziesz dalej. Codziennie wybierasz siebie. Nawet jeśli jeszcze nie umiesz tego tak nazwać. ~ Kobieta Zwykła - ❤️
Bałam się. Głos drżał. Serce waliło. Ale powiedziałam to na głos: „On mnie krzywdzi” Nie fizycznie. Psychicznie. Codziennie. I to był moment przełomu. Bo kiedy nazwiesz to, co się dzieje zaczynasz widzieć. Nie jesteś już tylko „zmęczona”, „zestresowana”, „rozbita”. Jesteś ofiarą przemocy. I to nie jest wstyd. To pierwszy krok do uwolnienia. Jeśli czujesz, że coś jest nie tak, nie milcz. Powiedz. Nawet szeptem. Nawet jednej osobie. To może być początek Twojego nowego życia. ~ Kobieta Zwykła – ❤️
Zawsze wszystko działa. Obiad jest, dzieci zaopiekowane, terminy przypilnowane, myśli innych wyczute. Cisza zamiast burzy – bo znowu to Ty ugasiłaś płomień, zanim ktoś się poparzył. Ale rzadko ktoś mówi: „dziękuję”. Rzadko ktoś pyta: „a Ty, jak się czujesz?” Bo przecież „ogarnia”. Bo „zawsze daje radę”. Tylko że ona czasem już nie chce. Chce się położyć. Przestać wszystko spinać. Przestać być tą, która wszystko wie, wszystko przewidzi, wszystko zniesie. I to też jest okej. Nie musisz być wieczną bohaterką cudzego komfortu. ~ Kobieta Zwykła - ❤️
Raz był czuły. Raz potworny. Raz płakał i zarzekał się, że mnie kocha. A za chwilę krzyczal, że jestem nikim. I tak żyłam – między nadzieją a strachem. Bo kiedy już chciałam odejść, potrafił być idealny. Wzruszający. Czuły. I wtedy znów wierzyłam. Ale to była gra. Zrozumiałam, że nie chodziło o miłość. Chodziło o władzę. O to, by mnie zatrzymać. Manipulował, bo bał się mojej siły. Nie wracaj, gdy czujesz, że ktoś bawi się Twoimi uczuciami. Miłość to nie szarpanina. Miłość to nie szantaż. ~ Kobieta Zwykła – ❤️
Są tacy ludzie, których mijasz i nawet nie masz pojęcia, że patrzysz na cholernych wojowników. Nie noszą koszulek z napisem fighter, nie wrzucają na fejsa cytatów o sile, nie błagają o uwagę. Oni po prostu robią swoje… w ciszy. To ci, co dostali od życia w pysk, tak że przeciętny człowiek dawno by się poddał. Zdradzeni, pominięci, wyśmiani, czasem rozjebani psychicznie tak, że ledwo wstali z łóżka. Ale wstali. I to, kurwa, nie raz. Nie zobaczysz u nich dram na Instagramie. Nie będą Ci pisać elaboratu o tym, jak ciężko im w życiu. Bo prawdziwa siła to nie teatr. To moment, kiedy stoisz sam, w kompletnej ciszy, i mówisz do siebie: Jeszcze raz, skurwysynu. Jeszcze jeden dzień. I oni tak robią. Codziennie. Bez braw, bez lajków, bez widowni. Bo zrozumieli jedną rzecz - ten świat nie ma obowiązku Cię ratować. Masz siebie. I albo staniesz, poprawisz koronę i pójdziesz dalej, albo zdechniesz w miejscu. Oni wybierają to pierwsze. I wiesz co jest w tym najlepsze? Że mimo całego syfu, który przeszli, nadal potrafią dawać dobro. Pomagają, chociaż sami nie dostali pomocy. Kochają, chociaż sami byli ranieni. Budują, chociaż sami byli niszczeni. To nie są ludzie, którzy świecą w blasku reflektorów. To są ci, którzy idą pod prąd, w deszczu, z butami w błocie… ale z podniesioną głową. I nawet jak im życie dojebie jeszcze raz, to oni po prostu wstaną. Bo prawdziwa siła nie potrzebuje fanfar. A prawdziwy wojownik nie potrzebuje, żeby ktoś go klepał po plecach. Potrzebuje tylko jednej rzeczy - żeby się, kurwa, nigdy nie poddać. - Adwokat Diabła
Wiesz, co jest w tym wszystkim najśmieszniejsze? Nikt, kurwa, nigdy nie przeprosił mnie za to, jak mnie traktował. Za te wszystkie słowa rzucone od niechcenia, za te spojrzenia, które wbijały mnie w ziemię. Ale każdy, kurwa, miał coś do powiedzenia o tym, jak ja reagowałem. Jakbym miał siedzieć cicho i grzecznie brać na klatę każdą krzywdę, bo “tak wypada”. I wiesz co? Przez lata to łykałem. Dusiłem w sobie. Bo bałem się, że jak powiem “dość”, to stracę ludzi. Tylko, kurwa, oni i tak byli już straceni – bo prawdziwi ludzie, którzy cię kochają, nie traktują cię jak gówno. W końcu przyszedł dzień, że spojrzałem w lustro i pomyślałem: “Dawid, pierdol to. Ty już nikomu nic nie musisz udowadniać. Masz prawo się wkurwić. Masz prawo powiedzieć NIE. Masz prawo żyć po swojemu.” I nagle coś kliknęło. Zamiast czekać na przeprosiny, zacząłem działać. Przestałem prosić o miejsce przy czyimś stole – postawiłem swój własny. I nagle zaczęli siadać przy nim ludzie, którzy nie potrzebowali mnie łamać, żeby poczuć się lepiej. Tak że jeśli ktoś teraz pyta, co zrobić, kiedy wszyscy cię obwiniają za twoje reakcje – odpowiadam prosto: Reaguj tak, żeby tobie było z tym dobrze. Reszta? Chuj z nimi. Bo w tym życiu to ty masz być szczęśliwy. Nie oni. - Adwokat Diabła
Wiesz co? Kiedyś gówno mnie obchodziło, kto mnie lubi, a kto nie. Pchałem się z uśmiechem do tych, co go nie chcieli widzieć, starałem się zadowolić tych, którzy i tak mieli mnie gdzieś. Kochałem, nawet kiedy nie było odwzajemnienia. I wkurwiało mnie to, bo po drodze zgubiłem siebie. Ale teraz? Kurwa, skończyłem z tym bzdurnym cyrkiem. Nie mam już ani minuty na ludzi, którzy chcą mną manipulować, którzy ciągną za sznurki, jakbym był marionetką. Nie pasuję do tych, co plotkują i żywią się cudzymi dramami. Konflikty? Nie, dzięki. Porównania? To już w ogóle strata czasu. Zrozumiałem jedno – świat jest pełen przeciwieństw, a ja nie mam ochoty bawić się w zamknięte umysły, które nie potrafią ruszyć z miejsca. Przyjaźń? To nie jest miejsce dla ludzi bez lojalności, dla tych, którzy potrafią tylko dźgnąć w plecy albo olać twoje starania. Nie kumam też tych, co boją się pochwalić, podnieść na duchu, rzucić chociaż słowem wsparcia. I tak samo nie mam już czasu ani cierpliwości dla tych, którzy nie zasługują na mój czas i energię. Więc jeśli masz w dupie fałsz i jesteś gotowy, żeby żyć na własnych zasadach, bez udawania i pierdolenia się z tym, co toksyczne - to dobrze trafiłeś. Bo życie jest jedno i nie ma sensu tracić go na pierdoły. Idź swoją drogą, pieprz tych, którzy nie potrafią tego zrozumieć, i buduj świat, który cię napędza. To nie jest egoizm – to zdrowy szacunek do siebie. I wiesz co? To dopiero jest siła. - Adwokat Diabła
Byłem na dnie. Takim prawdziwym, gdzie rano budzisz się i zastanawiasz, po co w ogóle otwierać oczy. Depresja, wypalenie, poczucie, że wszystko się skończyło. I powiem ci szczerze – wtedy nie miałem siły ani wiary w cokolwiek. I wiesz co mnie wtedy uratowało? Nie żadne cudowne tabletki, nie milion złotych z nieba, tylko… te pieprzone banały, które zawsze olewałem. Afirmacje, medytacja, praca nad sobą. Tak, wiem – brzmi jak bullshit, jak poradnik z kiosku za 4,99. Ale ja byłem tak zniszczony, że chwyciłem się tego, bo nie miałem już nic do stracenia. I zaczęło działać. Powoli. Bez fajerwerków. Do tego terapia – już piąty rok siedzę nad sobą z terapeutą, rozkminiam swoje demony i krok po kroku składam się w całość. I najważniejsze? Regularny sen i normalne jedzenie. Brzmi śmiesznie? Może i tak, ale to kurwa wyciągnęło mnie z bagna, w którym siedziałem po szyję. I teraz, kiedy oddycham pełną klatą, chcę ci powiedzieć jedno – to, że dziś czujesz się jak śmieć, nie znaczy, że tak będzie zawsze. Możesz się uratować. Możesz odbić się od dna, ale nikt za ciebie tego nie zrobi. Całe życie jest jeszcze przed tobą. Dlatego teraz, przy tej współpracy, chcę się z tobą podzielić tym, co mnie uratowało – moimi afirmacjami. Tymi samymi, które trzymały mnie przy życiu, kiedy wszystko inne zawodziło. Może i dla ciebie staną się liną, którą wyciągniesz się z tych czeluści. - Adwokat Diabła
Pamiętam, jak kiedyś myślałem, że im więcej dam z siebie ludziom, tym lepiej będą mnie traktować. No i wiesz co? Gówno prawda. Dajesz serce na tacy, a potem budzisz się z poczuciem, że ktoś z tego serca zrobił sobie wycieraczkę. W pewnym momencie usiadłem, spojrzałem w lustro i mówię do siebie: „Stary, albo stawiasz granice, albo będziesz wiecznie tonąć w czyimś gównie”. I wtedy zrozumiałem - mogę być dobry, mogę być pomocny, ale nie za cenę własnego zdrowia psychicznego i spokoju. Bycie ciepłym nie znaczy, że pozwalasz każdemu grzać się przy Twoim ogniu, dopóki nie zostanie z Ciebie popiół. Bycie otwartym nie znaczy, że wpuszczasz do domu każdego, kto zapuka. Masz prawo powiedzieć „kurwa, stop” i to nie czyni Cię złym człowiekiem. To czyni Cię człowiekiem, który szanuje samego siebie. Bo wiesz - jeśli nie Ty ustalisz swoje zasady, to ktoś inny zrobi to za Ciebie. A wtedy zagrasz w cudzej grze i na cudzych warunkach… i wiesz, kto na tym wygra? Na pewno nie Ty. - Adwokat Diabła
Siedziałem ostatnio w aucie. Deszcz napierdalał w szybę, a ja patrzyłem w lusterko i widziałem typa… który niby to ja, ale jakby nie ja. Oczy puste, uśmiech na odwal, w głowie lista rzeczy do zrobienia, które w sumie nawet mnie nie cieszą. I wiesz co? Pomyślałem wtedy: „Kurwa, kiedy ostatni raz ja naprawdę żyłem?” Bo my, faceci, mamy tę głupią ambicję, żeby zapierdalać. Więcej, szybciej, dalej. Nie ważne po co — ważne, żebyś miał poczucie, że gonisz. Ale gonić można psa, marzenie… albo własny ogon. A ja goniłem ogon. Tworzyłem obraz gościa, którego nawet nie lubię, tylko po to, żeby inni powiedzieli „ooo, dobry jesteś”. Tylko że w międzyczasie przestajesz zauważać tych, co naprawdę Cię kochają. Matka przestaje dzwonić, bo wiesz… „zawsze zajęty”. Kumple od lat czekają na to piwo, które ciągle odkładasz. Kobieta, co kiedyś patrzyła na Ciebie jak w obrazek, teraz patrzy w telefon, bo z Tobą już się nie da gadać. A Ty? Ty stajesz się produktem. Nie człowiekiem. I wtedy mnie jebło: Przecież życie to nie jest Instagram story, które ma 15 sekund. To jest, kurwa, stół w kuchni, przy którym siedzisz z kimś i zapominasz o czasie. To jest śmiech do łez z kumplem o drugiej w nocy. To jest przytulenie, kiedy masz ochotę wszystko spierdolić, ale ktoś mówi „jestem”. Wartość to nie liczba lajków, a liczba ludzi, którzy odbiorą od Ciebie telefon o 3 w nocy. To nie to, ile sprzedałeś, a ile razy uratowałeś kogoś swoim czasem, słowem, obecnością. Więc jeśli to czytasz, to mam dla Ciebie jedno: Przestań, kurwa, zapierdalać za światem, który nawet nie zauważy, jak Cię zabraknie. Zacznij żyć tam, gdzie naprawdę jesteś kochany. Bo jak się pewnego dnia obudzisz w pustym domu… to będzie już, kurwa, za późno. - Adwokat Diabła
„No to mamy długi weekend – piątek 15 sierpnia, potem sobota i niedziela. Trzy dni luzu. I wiadomo – odpoczynek jest potrzebny, bo wszystko jest dla ludzi. Piwko? Spoko. Grill? Super. Ale, kurwa, codzienne wstawanie na kacu przez trzy dni to nie jest odpoczynek. To jest powolne zabijanie sobie energii. I znam ten schemat – piątek: „tylko jedno piwko”, sobota: „a co mi tam”, niedziela: „o ja pierdolę, po co mi to było?”. A potem poniedziałek i znowu startujesz do życia z pustym bakiem. A przecież możesz inaczej. Możesz wykorzystać te trzy dni, żeby się naprawdę naładować. Wyspać się bez budzika. Pojechać w miejsce, które od dawna chciałeś zobaczyć. Zrobić coś, co sprawi, że w poniedziałek spojrzysz w lustro i powiesz: „Kurwa, było warto”. Bo prawdziwy odpoczynek to taki, po którym masz więcej siły, a nie mniej. Więc pij, baw się, rób co chcesz – ale z głową. Bo w poniedziałek to ty masz żyć, a nie przeżywać. Masz trzy dni. Wykorzystaj je tak, żeby w poniedziałek chciało ci się żyć, a nie chować pod kołdrę.” - Adwokat Diabła
Są tacy ludzie, których mijasz i nawet nie masz pojęcia, że patrzysz na cholernych wojowników. Nie noszą koszulek z napisem fighter, nie wrzucają na fejsa cytatów o sile, nie błagają o uwagę. Oni po prostu robią swoje… w ciszy. To ci, co dostali od życia w pysk, tak że przeciętny człowiek dawno by się poddał. Zdradzeni, pominięci, wyśmiani, czasem rozjebani psychicznie tak, że ledwo wstali z łóżka. Ale wstali. I to, kurwa, nie raz. Nie zobaczysz u nich dram na Instagramie. Nie będą Ci pisać elaboratu o tym, jak ciężko im w życiu. Bo prawdziwa siła to nie teatr. To moment, kiedy stoisz sam, w kompletnej ciszy, i mówisz do siebie: Jeszcze raz, skurwysynu. Jeszcze jeden dzień. I oni tak robią. Codziennie. Bez braw, bez lajków, bez widowni. Bo zrozumieli jedną rzecz - ten świat nie ma obowiązku Cię ratować. Masz siebie. I albo staniesz, poprawisz koronę i pójdziesz dalej, albo zdechniesz w miejscu. Oni wybierają to pierwsze. I wiesz co jest w tym najlepsze? Że mimo całego syfu, który przeszli, nadal potrafią dawać dobro. Pomagają, chociaż sami nie dostali pomocy. Kochają, chociaż sami byli ranieni. Budują, chociaż sami byli niszczeni. To nie są ludzie, którzy świecą w blasku reflektorów. To są ci, którzy idą pod prąd, w deszczu, z butami w błocie… ale z podniesioną głową. I nawet jak im życie dojebie jeszcze raz, to oni po prostu wstaną. Bo prawdziwa siła nie potrzebuje fanfar. A prawdziwy wojownik nie potrzebuje, żeby ktoś go klepał po plecach. Potrzebuje tylko jednej rzeczy - żeby się, kurwa, nigdy nie poddać. - Adwokat Diabła
Pamiętam taki moment w swoim życiu, kiedy siedziałem na kanapie i wpatrywałem się w sufit. Myślałem: „Dobra, jeszcze trochę poczekam. Może się samo ułoży. Może ktoś mi pomoże. Może…” – i tak w kółko. Tylko że te „może” zamieniły się w miesiące. A miesiące w lata. I nagle obudziłem się w tym samym miejscu, w którym byłem, tylko starszy i jeszcze bardziej wkurwiony na siebie. Wtedy mnie jebnęło w głowę: nikt, kurwa, nie przyjdzie mnie uratować. Żaden lepszy czas, żaden „magiczny moment” nie istnieje. To ja muszę wziąć stery. Teraz. Wstałem, choć nawet nie wiedziałem, od czego zacząć. Pierwszy krok był śmiesznie mały, ale wiesz co? To był krok. I to wystarczyło, żeby coś ruszyło. Bo życie to nie jest cholerny autobus, który podjedzie pod Twój dom, jak wystarczająco długo poczekasz. To jest tor wyścigowy, na który musisz sam wjechać, nawet jak masz tylko rower. Więc zamiast siedzieć i czekać na cud – wstań, zrób cokolwiek. Pomyśl, czego chcesz, i zacznij grzebać, szukać, uczyć się, działać. Bo inaczej obudzisz się za kilka lat, patrząc w lustro i pytając: „Dlaczego, kurwa, nic się nie zmieniło?” A odpowiedź będzie prosta – bo nie ruszyłeś dupy. - Adwokat Diabła
Dobra, to posłuchaj - będzie prosto, prawdziwie i bez owijania w bawełnę. Był gość. Taki normalny, wiesz… nie jakiś superbohater, nie milioner, nie guru od motywacji. Po prostu facet z marzeniami, ale też z głową pełną wątpliwości i tym jebanym głosem w środku, który codziennie pytał: „A co, jeśli spierdolisz?”. I on długo tego słuchał. Za długo. Wstawał rano, pił kawę, patrzył w lustro i widział kogoś, kto ciągle odkłada życie „na później”. Ale któregoś dnia, trochę wkurwiony na siebie, trochę zmęczony tym pierdoleniem w głowie, popatrzył w to lustro i rzucił: „A co, kurwa, jeśli się uda?”. I wtedy coś w nim pękło. Wyszedł z domu, zrobił pierwszy krok w stronę swoich marzeń. I jasne, nogi mu się trzęsły, serducho biło jak szalone, a strach nadal siedział obok. Ale obok strachu usiadła też odwaga. Bo odwaga to nie brak strachu, tylko decyzja, że masz go gdzieś i robisz swoje. Nie było łatwo. Były dni, kiedy dostawał w pysk od życia. Potykał się, klął, chciał rzucić to w cholerę. Ale za każdym razem wstawał. I każda porażka, każdy upadek, każdy moment zwątpienia - były cegłami, z których budował siebie na nowo. Bo wiesz, facet odważny to nie ten, który się nie boi. To ten, który patrzy strachowi w oczy i mówi: „Zejdź mi z drogi, mam robotę do zrobienia”. No więc pytanie: a Ty? Zostaniesz w miejscu i dalej będziesz karmił swoje wymówki, czy dzisiaj, właśnie teraz, zrobisz pierwszy krok, choćby ręce Ci się trzęsły? Bo może… kurwa… się uda. 🚀🔥 - Adwokat Diabła
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)
